writings blog

Ο Κήπος...

Το κέντρο της Αθήνας είναι μια τσιμεντένια θεατρικη σκηνή που μου προκαλεί μια εσωτερική αναταραχή, μια ένταση, αλλά ταυτόχρονα και ενα οικείο και γαλήνιο συναίσθημα, επειδή την ξέρω και με ξέρει. Μέσα σε αυτην την αχανή τσιμεντούπολη μεγάλωσα, επαιξα, χάθηκα, πόνεσα, αλλά και έφυγα για μια άλλη και ποιο μεγάλη και συγκεχυμένη πόλη, αυτή της Νέας Υόρκης. Εκεί, μέσα στους απέραντους, παράλληλους και τετραγωνισμένους δρόμους, αλλά και σε ένα μεγάλο κήπο που προσπάθησε να με εντυπωσιάσει, έτρεξα μικρος αλλα και μεγαλος. Ομως αυτή η πόλη , αυτος ο κήπος, δεν με άγγιξε, ποτέ, δεν με ήξερε και εγώ δεν ήθελα ποτε να τον μάθω. Καθώς τα χρόνια περασαν και συνεχίζουν να περνούν χωρις φραγμό, οι αναδρομές, οι στιγμές, οι αναμνήσεις αλλά ποιο πολύ τα ‘ονειρα μας, είναι πολλά και πολύπλοκα, ανάμεσα σε τοιχους, τσιμέντα και κατεβασμένα ρολά...αλλά είναι όνειρα, δικά μας, όνειρα που κάποιοι ποτέ δεν θα καταλάβουν ποτέ, αλλά καταλαβαίνουμε εμείς, και αυτο ειναι αρκετό. Αυτά τα όνειρα κάποιοι μας τα σφράγισαν χωρίς να ξέρουν, χωρίς να γνωρίζουν...πως ‘αλλωστε; αφου δεν εχουν περάσει ποτέ τις πόρτες του κήπου. Αλλα μας τα έκλεισαν μεσα σε ένα τσιμεντένιο κουτι, και μας άφησαν μια μικρη ρωγμή που μοιάζει σαν τον δρόμο των ονείρων μας και αυτόν τον δρόμμο τον ξέρουμε μόνο εμείς, κανείς άλλος, ποτέ.

“Our Garden”, Motherland, Athens, Greece, June 2019. ©Niko J. Kallianiotis

“Our Garden”, Motherland, Athens, Greece, June 2019. ©Niko J. Kallianiotis

Στον κήπο σου λοιπόν, που έπαιξα μικρός, που έτρεξα και μετά γύρισα πίσω στα κατεβασμένα ρολά του διαμερίσματος που έφερναν δροσιά, την δροσιά σου, κρύβοντας ολα τα άσχημα από την ματια μου, απο τα άχαρα τσιμέντα μέχρι τις σκεψεις, και αν ολα τα είχες κλείσει εγω μεσα μου ήμουν ελέυθερος, και ηταν βράδι. Αλλά εγώ δραπετεύω από την κλεισούρα του τσιμεντένιου δωματίου, και πήγα πάλι εκεί, μεγάλος πια αλλά μέσα μικρός, στο κέντρο της Αθήνας, στο κέντρο σου και στην μεγάλη οαση με τις ατέλειωτες διαδρομές, τον Κήπο σου. Στο ίδιο σημείο που πήγα μικρός, στις ίδιες διαδρομές γιατι αυτές ξέρουν που θέλω να πάω, που θέλω να μείνω και να γεράσω, να θυμάμαι, να αναπολω και ισως σε βρω., αλλα μάλλον ήσουν πάντα εκει. Γιατί εκεί είναι ο Κήπος μας, εκεί με γνώρισες και εκεί σε γνώρισα, εκεί χάθηκα και έχει ίσως χάθηκες, και αν περπάτησα στους δρόμους σου για να ξεχαστώ, γύρισα πίσω στην δροσιά σου...Αλλά κλείσε επιτελους τις πύλες από όλες τις μεριές, γιατί εδώ μέσα έχει ότι χρειαζόμαστε, γιατί εδω μέσα έχει γαλλήνη, γιατι εδω μέσα είναι όλη η πόλη…

by Niko J Kallianiotis