writings blog

"Eνα Κάδρο"

Μερικές φορές αξίζει απλα να στέκεσαι μέσα από ένα παραθύρι ψυχὴς και να κοιτάς, να αγναντεύεις αυτό που αντικρίζεις και σε αφοπλίζει, σε καθοδηγεί, καθολικά πλέον σε ένα ταξίδι γαλήνιο, και απέραντο, όπως η απαλή αφή της θάλλασας, που μοιάζει με λάδι και γίνετε χάδι όταν έρχεται κοντά σου ένα βραδινό, οπως πρέπει, αλλά και οπως θέλεις, και οπως θέλει η άμμος να περπατάς πάνω της ξυπόλυτη, για να νιώθει τις πατούσες σου, και για να κυλά, αλλα ποιο πολύ, γιατι θέλω να σε βλέπω εγώ. Δεμένος με νότες και γρυλίσματα της φύσης, με ανάσες, αλλά και αγάλματα ελληνικά και αρχαία παραπέρα που στο τέλος τα είδαμε μαζί. Μια ομορφιά που καρτερώ, και ενα ‘ονειρο που θέλω σε ενα κάδρο που βγαίνω για να μπούμε μαζί, και να χαθούμε στην ροή του, στο ρυθμό μιας μόνο φλέβας, μιας ρεύσης, με ενα μόνο ρεπό για να δυναμώσει ο παλμός.

“Park It”, Motherland, Patra, Greece, June 2019. ©Niko J. Kallianiotis

“Park It”, Motherland, Patra, Greece, June 2019. ©Niko J. Kallianiotis

Οι πόρτες είναι για τους δειλους και για αυτό τις αγνοείς, τις αφήνεις πίσω, ειδικά αυτές που είναι ανοιχτές και που τάζουν μια αρμονική διαδρομή, γιατί αυτό που θα γίνει παντοτινό δεν είναι ποτε εφήμερο και εύκολο, και αν ποτε γίνει θα σε καταδικάσει σε ισόβιο βλέμμα, θα γίνει πάπλωμα όπως η θάλασσα, ακτίνα μελωδική και ενωτική...ουράνια. Και ο άχαρος γύρο κόσμος που προσπαθεί να σε βάλει στην θέση σου, σε κουτί, και σε κουρελιασμένο τοίχο που σου χρωστά ποιήματα θα γίνει θρύψαλα...και θα απορείς, θα κοιτάς, το κύμα, το σούρουπο, περιμένοντας ξανα την ακτίνα, άδοξα, γιατί πολύ απλα ειναι δίπλα σου, όπως η αφή και η οσμή, ένα τραγούδι που τελειώνει και χωρίζει, όπως τα κουμπάκια της καρδιάς, τα δικά σου, και τα δικά μου. Αλλά, Πες Μου, πως να σταματήσω να κοιτώ, πως να σταματήσω να αγαπω αλλά και να απορώ οταν με καθηλώνεις; Να μου το πεις εδώ μέσα, και να κλείσεις παράθυρα και πόρτες, σε ένα ταπεινό δωμάτιο,σε ενα κάδρο, δικό μας…

by Niko J Kallianiotis